Veranderingen zijn onvermijdelijk. Je leven én het leven om je heen is constant in beweging. Meestal is het leven onderverdeeld in segmenten, relatief korte tijd met enige structuur, zoals een vaste baan, opgroeiende kinderen thuis, rondreis om de wereld. De momenten daar tussen in kunnen best lastig zijn en gaan vaak gepaard met grote onzekerheden: vind ik wel die (leuke) nieuwe baan?, wat moet ik nu de kinderen het huis uit zijn?

Ikzelf denk dat juist die momenten erg belangrijk zijn en juist die momenten vorm geven aan je leven. Je neem de tijd om een overzicht van je leven te maken: wat heb ik tot nu toe gedaan en bereikt, wat wil ik nog doen of wat heb ik nog niet bereikt. Maar ook op minder praktisch vlak ga je jezelf “evalueren”. Je denk na over wie je bent, wat je voor jezelf betekent en wat voor mensen om je heen. Je kijkt kritisch naar de groep mensen waarmee je omgaat, waar je mee socialiseert, en kijkt of je daar nog bij past. Kortom een volledige evaluatie. Eigenlijk zou er een handboek moeten komen hoe je met dat soort momenten om zou moeten gaan: tips en een “walktrough”. Even voor de duidelijkheid, we hebben het niet over een midlife-crisis, maar de momenten waarop je tussen dingen in zit; bv. als het net uit is tussen jou en je voormalige partner.

Ik weet niet of er zo een handleiding gemaakt zou kunnen worden, gezien het bij elk van ons weer om andere dingen gaat. Toch denk ik dat je je moet proberen te concentreren op het feit dat je nu de kans hebt om jezelf eens onder de loep te nemen, in plaats van te kijken wat je nu niet meer hebt, en daar naar terug verlangen.

Ik weet nog dat er bij in mijn huis als kind een “wijsheid-tegeltje” hing met de tekst: ‘kijk naar wat je hebt, niet wat je mist’, je kent ze vast wel. Tot op de dag van vandaag denk ik aan dat tegeltje en juist op dit soort momenten. Ik heb net mijn baan verloren en weet niet wat de toekomst brengen zal. Ik probeer dat ook voor het eerst deze situatie zonder paniek aan te gaan. Voorheen was het een en al paniek en juist daardoor ging het vaak fout. Nu ga ik zelfs eerst op vakantie; “ik vind wel wat” denk ik gewoon. Vind ik geen baan? dan vraag ik een uitkering aan en ga dan op m’n gemak verder kijken. Natuurlijk probeer ik wel een baan te krijgen, maar ik probeer me er niet druk om te maken. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat wel, maar zeker een opluchting in vergelijking tot je alleen maar druk maken.

Mensen die mij kennen denken nu vast dat ik gek ben geworden, gezien ik juist vaak een en al stress ben. Ik ben een mens dat veel uit. Ik zeg alles wat ik voel of denk en dat zijn niet altijd positieve dingen, maar uiteindelijk valt het allemaal wel mee. Dus: ik ga nu eerst lekker op vakantie en ga van daaruit gewoon verder, zonder teveel zorgen.